Annem, ben 3 yaşındayken babamın alkolik hallerinin getirmiş olduğu psikolojik, fiziksel şiddet ve şiddetli geçimsizlik nedeniyle babamdan boşanabilmişti. Bu nedenle anneannem ve dedemin evine yerleşmiştik. Annem elinden gelen her işi yapmış ve de beni lise dönemime kadar kendi çabalarıyla okutmuştu. Babamın maddi manevi bir desteği olmadı. Aksine her bulduğu fırsatta psikolojik şiddet uygulardı. Bunlara rağmen toplumumuzun "dul" damgası sebebiyle annem babamla tekrar birleşmek durumunda kalmıştı. Babam bu süreçte bir restoran açmış iflas etmiş ve annemi de girdiği işinden çıkmasına neden olmuştu. Önce annemi sonra da beni yıllarca çalıştırdı. Lise son sınıfta üniversiteyi kazandım fakat babam üniversiteye vereceği parayla yeni bir restoran açabileceğini söyledi ve beni okutmayacağını net şekilde dile getirdi. Restoran daha çok kazandıkça sorunlar büyüdü. Babamın annemi aldattığı ortaya çıktı. Dedem ve anneannemin evine döndük. Babam giderken ‘para bende gidersen fakir olacaksın’ demişti ve dediği gibi de ne maddi ne de manevi olarak destek olmadı.

Bu ağır psikolojik ve ekonomik zorluklar arasında kendi ayaklarım üzerinde durabilmek için çok çalıştım %100 burslu olarak üniversiteyi kazandım. Ancak tüm bu olumsuz koşullar nedeniyle aileme yakın olacak şekilde çok çalışarak, notlarımı yüksek tutarak yatay geçiş yaptım. Şimdi anneannem, dedem ben ve annemin bulunduğu 4 kişilik bir aile olarak dedemin tek emekli maaşı ile geçinmeye çalışıyoruz. Bu zor süreçte EGET Vakfı başvurumu kabul etti. Bu sayede daha rahat bir nefes alabildik. Kabul edildiğimi öğrendiğim an tarifsiz bir mutluluktu. EGET Vakfına sonsuz teşekkür ediyorum ve mezun olduktan sonra da EGET Vakfı’nın üyesi olacağım için mutluluk ve onur duyuyorum.